Ter inspiratie

Mijn leven tussen twee werelden

image-2015-05-05

Mijn leven tussen twee werelden.

Dit keer een blog met een persoonlijk verhaal.

Sinds mijn geboorte heb ik het gevoel tussen twee werelden te (moeten) leven. De ene wereld is het fysieke met de aardse realiteit en de andere wereld is de universele realiteit, gevoed vanuit de binnenwereld, ook wel de wereld van energie genoemd. De aardse realiteit dwingt mij te voldoen aan verwachtingen, veelal door anderen geprojecteerd. Ik heb sinds mijn kindertijd enorme moeite gehad met deze realiteit. Ik was altijd aan het dagdromen, ook tijdens de lessen op school. De onderwerpen interesseerden me niet. Enthousiast werd ik wel wanneer ik een spreekbeurt mocht houden. Iets vertellen over de indianen vond ik geweldig. Volkeren die leefden met de natuur en het mystieke daaromheen, fascineerde me enorm.

Ik weet nog goed dat ik een antieke speer van mijn opa kreeg met grote tanden eraan. Destijds was ik hier erg van onder de indruk en ik beeldde mij in dat hij van echte indianen was geweest. Later bleek het een speer uit Afrika te zijn, waarvan de stam mij niet bekend is. Het maakte mij niet uit. Ik had een eigen wereld met de speer gecreëerd en niets of niemand nam deze van mij af.

Tijdens mijn late tienertijd en begin twintig was ik, nu ik terugkijk, compleet in de war. Ik snapte het nut van het leven niet. Ik was niet gelukkig en ook thuis kon ik maar niet aarden. Mijn vader toonde narcistische trekken en ik voldeed niet aan de verwachtingen. Ik had geen doel in mijn leven.

Op mijn sloffen wist ik nog enkele diploma’s te behalen maar ik had geen idee wat ik er mee moest. In de Horeca was ik een graag geziene gast. De ene keer werkte ik achter de bar, in het eetcafé of restaurant en in mijn vrije tijd stond ik aan de andere kant van de bar. Ik vond het werk in de horeca leuk en ging daarom meerdere avonden in de week werken. Het inkomen zorgde ervoor dat ik een eigen woonruimte kon betalen. Heerlijk vond ik dat. Mijn eerste echte gevoel van vrijheid.

Na een reis van ongeveer een maand door Thailand vond ik het de tijd om toch maar eens een ‘echte’ baan te gaan zoeken en liep bij een uitzendbureau naar binnen. Of ik bij een bank wilde werken? Ach ja, waarom ook niet? bedacht ik me. Twee dagen later zat ik keurig in driedelig grijs met stropdas achter een bureau bij de lokale bank in een randgemeente. Het systeem had me volledig in de greep en met mijn loopbaan ging het snel. Binnen afzienbare tijd kreeg ik als broekie een functie als accountmanager voor vermogende klanten. Tevens kreeg ik een eigen assistent en ik dacht dat de wereld aan mijn voeten lag. Mijn ego draaide op volle toeren.

Na ongeveer vijf jaar bij de bank te hebben gewerkt was ik het compleet zat. Het contact met klanten vond ik erg leuk maar met het up-to-date houden van de financiële kennis, had ik nogal moeite. Het interesseerde me simpelweg niet en mijn communicatieve vaardigheden hadden mij altijd uitermate goed gered. Daarnaast kreeg ik een nieuwe manager die ik een ontzettende eikel vond.

Ik nam ontslag en belandde in de recruitment, consultancy en detacheringswereld. Ik zat zakelijk gezien helemaal op mijn plek. Zo was ik gewend, vanuit mijn tijd bij de bank, om met directieleden te communiceren en dit menselijke contact beviel me goed. Al vrij snel kreeg ik een of meerdere teams onder mijn hoede, mocht afdelingen opzetten, coachen en was zakelijk succesvol. Ik zat in de ratrace van werk en werd er financieel goed voor beloond. Toch bleef die ene vraag altijd op de achtergrond. Waar doe ik het voor en wat is het nut van het leven?

Rond mijn 26ste levensjaar, nog tijdens mijn werk bij de bank, kwam ik in contact met een alternatief therapeut. Sinds mijn kindertijd had ik enorm last van hooikoorts en niets leek goed te helpen. Het bezoek aan deze therapeut in Kinesiologie, heeft voor een ommezwaai in mijn leven gezorgd. Mijn klachten werden na enkele sessies veel minder en ik vond het magisch interessant. Het grote deel van mijn vrije tijd besteedde ik, vanaf toen, aan het lezen van allerlei boeken op het gebied van alternatieve therapie, spiritualiteit en ik volgde meerdere cursussen. Vrij kort hierna kwam ik, wederom via deze therapeut, in contact met mediumschap. We gingen samen op cursus en tijdens de eerste meditatie, wat voor mij ook de eerste keer was, kwam ik in een nieuwe belevingswereld terecht. Wauw, de tranen rolden over mijn wangen; ik kwam en was thuis. Het was een onbeschrijfelijk gevoel van herkenning en eindelijk wist ik wat ‘thuis’ inhield. Iets wat ik nog nooit had gevoeld of ervaren. Ik wilde dan ook niet terugkomen uit de meditatie en de leraar nam gelukkig de tijd om mij terug te halen. Compleet vertrokken was ik en ik had tijd nodig om bij te komen van deze ervaring. De leraar raadde mij aan om naar Engeland te gaan en een workshop gericht op Trance Mediumschap te volgen. Dit was volgens hem de bakermat van professioneel (Trance)Mediumschap. Enkele maanden later ging ik naar een instituut in Londen om een week Trance Healing te ervaren. Een hele week in trance zitten, was voor mij geweldig. Ik ben diverse keren teruggegaan naar deze locatie maar merkte op dat de manier van lesgeven in Engeland teveel gebonden was aan protocollen en regeltjes. Iets waar ik in mijn zakelijke werkomgeving al wars van was.

Iedere dag besteedde ik, na mijn eerste ervaring met meditatie, aan het contact maken met mijn binnenwereld via (trance)meditatie. Er gingen steeds meer poorten in mij open en mijn bewustzijn nam alsmaar toe en daarmee ook de innerlijke rust. Toch was het ook verwarrend. Het gevoel dat ik kreeg middels de connectie met mijn binnenwereld stond haaks op de wereld die ik ervaarde in de dagelijkse realiteit. Er was zoveel stress om mij heen en dat begon al op het moment dat ik ’s ochtendvroeg in de auto stapte, op weg naar mijn werk. Is dat nu een lekker begin van de dag?

Mijn motivatie op het werk nam alsmaar af, ondanks het succes op de werkvloer en uitbetaling van dikke bonussen. Ik zag er het nut niet meer van in. Het had maar één doel en dat was winst maken en alles daar omheen was bijzaak. Dit is naar mijn inzicht bij bijna alle organisaties in het bedrijfsleven het geval. Ik heb honderden directieleden gesproken tijdens mijn loondienstverband en het einddoel van hen was steevast ‘Het maakt niet uit hóe maar het gaat erom wat er onderaan de streep overblijft.’

Na jaren van innerlijk werk, een proces van zelfanalyse, acceptatie en afscheid, werd het tijd voor de volgende stap. Ik koos ervoor om mijn baan als manager op te zeggen. Wat een bevrijdend gevoel gaf me dat. Gelukkig steunde het thuisfront mij.

Een proces van (emotioneel) loslaten begon direct nadat ik afscheid had genomen van mijn collega’s. Het duurde enkele maanden om daadwerkelijk los te komen.

Er kwam steeds meer balans tussen mijn binnenwereld en de dagelijkse buitenwereld. Ik maakte in die periode, ruim vier jaar geleden, veel bewustzijns reizen waaronder reizen met psychedelische middelen. Dit was iets waar ik bijna tien jaar geleden al in aanraking mee was gekomen en geregeld deed. Ik ervaarde deze reizen als de deur naar de realiteit en kreeg, via deze reizen, een explosie aan (natuurlijk) bewustzijn en zelfkennis. De indiaan uit mijn kindertijd kwam in mij weer tot leven en ik bracht veel tijd door in de natuur. Als zelfstandig ondernemer had ik veel vrije tijd.

De wereld die ik ervaarde tijdens meditatie en bewustzijnsreizen, wilde ik ook in het dagelijkse leven ervaren. De twee werelden mochten integreren. Dit lukte me steeds beter en ik had het gevoel volledig uit mijn hart te leven en verbonden te zijn met een onuitputtelijke bron van inspiratie en creativiteit.

Toch zorgde de bewustzijnsgroei ook regelmatig voor een gevoel van moedeloosheid en verdriet. Intens verdrietig werd ik van het leed dat mensen elkaar, maar ook de natuur en de dieren, aandoen. De mens die zich druk maakt om de hoeveelheid materie en het idiote financieel economische systeem dat de mensheid heeft bedacht en ons in de greep houdt. De manier waarop we kinderen klaarstomen om een plekje te bemachtigen in dit systeem van macht. De manier waarop religie zich als een kwaadaardig gezwel door de eeuwen heen gevormd heeft en zo gezorgd heeft voor verdere afscheiding van mensen onderling. Ook het politieke stelsel dat haaks staat op een samenleving met oprechte saamhorigheid. Ik werd er verdrietig en moedeloos van. Er is nog zoveel te veranderen en te verbeteren.

Kunnen wij de manier van delen niet veranderen zodat er op deze planeet simpelweg genoeg voor iedereen is?

Ik leefde als een kluizenaar in de natuur. Daar voelde ik me thuis. Soms stelde ik mij de vraag ‘Waarom heb ik niet voor een wat eenvoudiger leven gekozen?’ Benadrukken wil ik dat dit niet neerbuigend bedoeld is maar ik vroeg me oprecht af waarom ik niet gewoon een fijne baan als boswachter had. Lekker de hele dag buiten en ’s avonds gezellig thuis aan de piepers. Een leven om van te dromen.

Toch werd mijn missie mij alsmaar duidelijker. Mijn leven mocht betekenis krijgen door de planeet waarop wij leven een beetje beter achter te laten dan ik haar heb aangetroffen. Van belang is het herstellen van het natuurlijk bewustzijn bij mensen zodat ook zíj een bijdrage leveren aan mijn missie. Ik begon in te zien dat het leven van de mens geen individueel doel heeft maar een veel groter, universeel- en energetisch doel. Het leven bestaat uit een complexiteit van energetische interactie waar geen mens een volledig beeld van heeft. Ik zie mijzelf als onderdeel, instrument en leerling van het kosmische immense spektakel van energie. Met mijn tijdelijke verblijf op aarde mag ik ervaren hoe het is om hiermee verbonden te zijn. De dualiteit waarin ik jaren had geleefd, was het perfecte leerproces geweest om een gevoel van eenheid en verbondenheid te kunnen ervaren. Ik mocht mijn leerproces gaan verkondigen als inspiratiebron voor anderen. Iets wat ik op dit moment van schrijven doe en zal blijven doen. Het leven tussen twee werelden gaat me steeds beter af maar blijft een uitdaging. De helft van mijn aardse leven zit er ongeveer wel op. De aardse tijd in het verschiet zal ik blijven besteden aan mijn missie zodat de twee werelden in en om mij heen uiteindelijk gaan samensmelten.


Vanuit liefde en ter inspiratie geschreven door Xander van der Zijden.

Over de auteur

Xander

Xander

Mijn naam is Xander van der Zijden en ik heb Lo Rig opgezet met het doel mensen te ondersteunen in hun proces en (spirituele) reis naar zelf-ontdekking. We leven in een fascinerende tijd op onze planeet waarbij er een enorm veranderingsproces bezig is. Steeds meer mensen worden bewuster van de betekenis van het leven. We komen steeds meer tot de ontdekking dat we veel meer zijn dan een machine die zich voortplant. Ons leven op onze relatief kleine aardbol zit vol uitdagingen binnen het grote universum.

We bevinden ons in een knotsgekke tijd waarin we via het internet met de hele wereld in verbinding staan. Er is een collectief ontwaken gaande, waarbij machten, wetten en geld een andere waarde krijgen. Het systeem dat deze zaken aanstuurt, is ook aan het veranderen.

Mijn doel is om mensen inzichten te geven en hen te begeleiden in het verkrijgen van antwoorden op hun eigen levensvragen. Door deze inzichten staan we meer in contact met onszelf en alles in en om ons heen. Het ego neemt af waardoor we vanuit de dienende sfeer keuzes maken en ons leven inrichten.

Mijn eigen leven is tot dusver een zeer boeiende reis geweest waarin ik ontzettend veel heb mogen leren. De laatste jaren heb ik heel veel tijd besteed aan het maken van innerlijke (trance) reizen. Dit heeft een explosie aan ontwikkelingen in mijn bewustzijn teweeg gebracht. Met als gevolg dat mijn gevoelsleven en uiteraard mijn praktische leven enorm is veranderd. Tevens ben ik veel beter in staat om in de tegenwoordige tijd (het NU) te leven en me geen zorgen te maken over mijn verleden of toekomst. Het leven komt zoals het komt en is één grote creatie van lessen en ontwikkelingen. Ik probeer zo min mogelijk in beperkingen te denken en heb als filosofie dat alles mogelijk is totdat het tegendeel is bewezen.

Ik ben niet verbonden aan een religie of godsdienst. Wel voel ik een sterke connectie met bepaalde oosterse vormen van religie die staan voor liefde, mededogen en respect. Hierin wordt onze eigen innerlijke waarheid gevormd door contact te zoeken met de God (ons bewustzijn) in ons. Respect hebben voor elkaar en van elkaars ervaring willen leren, is iets wat hard nodig is in onze samenleving.

Ik vind het een voorrecht om anderen te ondersteunen in het vinden van hun eigen waarheid en geniet iedere dag van de prachtige inzichten die het leven te bieden heeft.

Wellicht tot ziens,

Xander van der Zijden